تاریخچه کرتین وال و نمای شیشه ای آلومینیومی

0 250

کرتین وال

کرتین وال پوشش بیرونی ساختمانی است که در آن دیوارهای بیرونی غیرسازه ای هستند و فقط برای جلوگیری از ورود هوا و ورود ساکنان استفاده می شود. از آنجایی که کرتین وال غیر سازه ای است، می توان آن را از مواد سبک وزن ساخت، مانند به عنوان شیشه، در نتیجه به طور بالقوه هزینه های ساخت و ساز را کاهش می دهد. مزیت اضافی شیشه این است که نور طبیعی می تواند به اعماق ساختمان نفوذ کند. نمای کرتین وال به جز وزن بار مرده خود هیچ بار ساختاری را از ساختمان حمل نمی کند. دیوار بارهای جانبی باد را که بر آن وارد می شود از طریق اتصالات در طبقات یا ستون های ساختمان به سازه اصلی ساختمان منتقل می کند. دیوار پرده ای برای مقاومت در برابر نفوذ هوا و آب، جذب نوسانات ناشی از باد و نیروهای لرزه ای وارد بر ساختمان، مقاومت در برابر بارهای باد و تحمل وزن خود طراحی شده است.

کرتین وال ممکن است به عنوان «سیستم هایی» طراحی شوند که قاب، پانل دیواری و مواد ضد آب را یکپارچه می کنند. قاب‌های فولادی تا حد زیادی جای خود را به اکستروژن‌های آلومینیومی داده‌اند که معمولاً با شیشه پر شده‌اند، که ظاهری دلپذیر از نظر معماری و مزایایی مانند نور روز ارائه می‌دهد. با این حال، کنترل اثرات نور بر راحتی بصری و همچنین افزایش گرمای خورشیدی در ساختمان در هنگام استفاده از مقادیر زیادی شیشه پرکننده دشوارتر است. سایر مواد پرکننده رایج عبارتند از روکش سنگ، پانل های فلزی، لوورها و پنجره ها یا دریچه های قابل اجرا.

سیستم‌های کرتین وال با سیستم‌های ویترینی متفاوت هستند که به گونه‌ای طراحی شده‌اند که چندین طبقه را در بر می‌گیرند، و علاوه بر الزامات طراحی مانند انبساط و انقباض حرارتی، نوسان و حرکت ساختمان را در نظر می‌گیرند. الزامات لرزه ای، انحراف آب؛ و راندمان حرارتی برای گرمایش، سرمایش و روشنایی داخلی مقرون به صرفه است.

از لحاظ تاریخی، ساختمان ها از چوب، سنگ تراشی یا ترکیبی از هر دو ساخته می شدند. دیوارهای بیرونی آن‌ها بار را تحمل می‌کردند و بیشتر یا تمام بار کل سازه را تحمل می‌کردند. ماهیت مصالح منجر به محدودیت‌های ذاتی برای ارتفاع ساختمان شد.

 

توسعه و استفاده گسترده از فولاد سازه‌ای و بعداً بتن مسلح به ستون‌های نسبتاً کوچک اجازه داد تا بارهای بزرگ را تحمل کنند. دیوارهای بیرونی می توانند غیر باربر باشند و بنابراین بسیار سبک تر و بازتر از دیوارهای باربر گذشته هستند. این امر جای خود را به افزایش استفاده از شیشه به عنوان نمای بیرونی داد و دیوار پرده مدرن متولد شد.

سازه‌های چوبی با قاب تیر، تیر و بالون به طور موثر نسخه اولیه کرتین وال داشتند، زیرا قاب‌های آن‌ها بارهایی را تحمل می‌کردند که به خود دیوارها اجازه می‌داد تا عملکردهای دیگری را انجام دهند، مانند جلوگیری از آب و هوا و ورود نور. زمانی که آهن به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت در ساختمان‌های اواخر قرن هجدهم در بریتانیا، مانند کارخانه کتان دیترینگتون، و بعداً زمانی که ساختمان‌های ساخته شده از آهن و شیشه مانند کاخ کریستال ساخته شد، بلوک‌های سازنده درک ساختاری برای توسعه کرتین وال  گذاشته شد.

کرتین وال

Oriel Chambers (1864) و 16 Cook Street (1866) که هر دو در لیورپول، انگلستان، توسط معمار محلی و مهندس عمران پیتر الیس ساخته شده‌اند، با استفاده گسترده از شیشه در نمای خود مشخص می‌شوند. به سمت حیاط‌ها حتی کرتین وال  شیشه‌ای با قاب فلزی را به رخ می‌کشیدند که آن‌ها را به یکی از اولین ساختمان‌های جهان تبدیل می‌کند که این ویژگی معماری را در خود جای داده است. دیوارهای شیشه‌ای گسترده اجازه می‌دهند نور بیشتر به داخل ساختمان نفوذ کند و از فضای کف بیشتر استفاده کند و هزینه‌های روشنایی را کاهش دهد. Oriel Chambers شامل 43000 فوت مربع (4000 متر مربع) است که در پنج طبقه بدون آسانسور، که به تازگی اختراع شده بود و هنوز گسترده نشده بود، قرار دارد. مجسمه آزادی (1886) دارای پوسته مسی نازک و غیر باربری است.

تاریخچه کرتین وال

نمونه اولیه کرتین وال تمام فولادی که در سبک کلاسیک استفاده می‌شود، فروشگاه بزرگ Kaufhaus Tietz در خیابان لایپزیگر، برلین است که در سال 1901 ساخته شد (از زمان تخریب).

برخی از اولین کرتین وال ها با ملیون‌های فولادی ساخته شدند و شیشه صفحه صیقلی با ترکیب لعاب اصلاح‌شده با آزبست یا فایبرگلاس به ملیون‌ها متصل شد. در نهایت درزگیرهای سیلیکونی یا نوار لعاب جایگزین ترکیب لعاب شدند. برخی از طرح ها شامل یک کلاه بیرونی برای نگه داشتن شیشه در جای خود و محافظت از یکپارچگی مهر و موم ها بودند. اولین کرتین وال نصب شده در شهر نیویورک، در ساختمان دبیرخانه سازمان ملل متحد (اسکیدمور، اوینگز و مریل، 1952)، این نوع ساخت و ساز بود. نمونه‌های پیشین مدرنیستی عبارتند از: باهاوس در دسائو (1926) و ساختمان هالیدی در سانفرانسیسکو (1918).

کرتین وال  لودویگ میس ون در روهه یکی از مهمترین جنبه های طراحی معماری اوست. میس ابتدا نمونه‌سازی کرتین وال را در طرح‌های ساختمان‌های مسکونی بلندمرتبه‌اش در امتداد ساحل دریاچه شیکاگو آغاز کرد و در آپارتمان‌های معروف لیک شور درایو 860-880 به ظاهری شبیه کرتین وال دست یافت. او سرانجام  کرتین وال را در 900 910 Lake Shore Drive کامل کرد، جایی که دیوار از جنس آلومینیوم و شیشه است. پس از 900 910، کرتین وال  میس بر روی تمام طرح های ساختمان های بلند بعدی او از جمله ساختمان معروف سیگرام در نیویورک ظاهر شد.

در طول دهه 1970، استفاده گسترده از اکستروژن های آلومینیومی برای مولیون ها آغاز شد. آلیاژهای آلومینیوم این مزیت منحصر به فرد را ارائه می دهند که می توانند به راحتی تقریباً به هر شکلی که برای اهداف طراحی و زیبایی شناسی لازم است اکسترود شوند. امروزه پیچیدگی طراحی و اشکال موجود تقریباً نامحدود است. اشکال سفارشی را می توان با سهولت نسبی طراحی و تولید کرد. کرتین وال  هتل Omni San Diego در کالیفرنیا، طراحی شده توسط شرکت معماری Hornberger and Worstel و توسعه یافته توسط JMI Realty، نمونه ای از یک سیستم کرتین وال واحد با سایه بان های یکپارچه است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *